Thursday, April 10, 2014

English in Perspective

Colour Perception; Universal or Language Specific?

Debating Linguistic Relativity

enjamin Lee Whorf graduated from the Massachusetts Institute of Technology (MIT) in 1918 with a degree in Chemical Engineering. He then worked as a fire prevention engineer. While working as an engineer Whorf also did his own independent studies in the field of linguistics, but he never considered the studies of languages as a profession. He later studied with Edward Sapir and this is where the misnomer of the Sapir-Whorf hypothesis came to be. Sapir and Whorf never co-authored any studies and never stated the ideas of linguistic relativity in a hypothesis. Though Sapir was the first to discuss the “hypothesis” in 1929, he was mainly against it whereas Whorf was for it.

Linguistic Relativity

The principle of linguistic relativity suggests that the structure of our home languages affects the ways in which we conceptualize the world and that it also influences our cognitive processes. This means that how we use a particular language in the categories of grammar and word use can actually influence how we see things and how we understand them for example the perception of colour. Because Sapir and Whorf had mainly different ideas about linguistic relativity there can be articulated that there are two different versions of linguistic relativity. This can be seen in the stronger (Whorf) and weaker (Sapir) terms in their writings about the principles of linguistic relativity. The stronger version of linguistic relativity claims that our home language determines our thoughts and that the linguistic categories can limit or determine our cognitive categories. There has been much debate that Whorf’s idea about linguistic relativity is actually linguistic determinism because of its strong belief that language determines our perception and thoughts. The weaker version claims that the use of linguistic categories merely influences thought and certain non-linguistic behaviour.

A Relativist View

In 1953 a psychologist, Eric Lenneberg, started to criticise the ideas of Sapir and Whorf. In contrast to linguistic relativity Lenneberg claimed that the function of language is merely to represent the reality, and even though languages express reality in different ways, the reality which is portrayed stays the same and therefore the thoughts too. Lenneberg criticised Whorf’s work because of the lack of evidence of the relation between a linguistic event and an occurrence of thought or behaviour. Therefore Lenneberg and his colleague, Roger Brown, decided to prove or to disprove the idea of linguistic relativity based on a series of experiments. Lenneberg and Brown formulated a hypothesis on the different opinions in the works of Whorf and Sapir. This is where the two versions of linguistic relativity came from, the strong and the weak version. While the strong version referred to linguistic determinism, Lenneberg and Brown decided to support the weaker version which to them resembles plausible linguistic relativity. Lenneberg and Brown started to test how different languages could express the same message in different ways and what effects this had on a person’s thoughts and behaviour. These tests laid a foundation for the Relativist position of colour perception, even though Lenneberg would later support a Universalist view.

In their first test, they investigated whether English speakers found it easier to remember colour shades they had names for than to remember colours shades that they could not define by language. This gave them the means to analyse the relationship between a linguistic event and a non-linguistic behaviour, which is to recognise and remember colours. Another test was done where English and Zuni speakers had to complete tasks of colour recognition. Lenneberg and Brown wanted to determine if the differing colour categories of the different participants would determine their ability to recognise the differences within colour categories. Lenneberg and Brown found that Zuni speakers who classified green and blue as a single category had difficulties with recognising and remembering differences within the green and blue category. The results actually conclude then that the limits of the language we speak actually have an influence on our perception of reality and our non-linguistic behaviour.

A flaw in Lenneberg and Brown’s test could be one due to the fact that the test relies mainly on the ability to remember. This could have a major impact on the outcome of results. In the end it comes down to the memorising of physical things regardless of the role language plays. Thus not everyone has the same ability to remember, some people can remember better than other and it is in this area where difficulties rose in the methodology.

A Universalist View

Lenneberg was also the one who turned things around to the Universalist theory. It was later formulated by Noam Chomsky who argued that all languages share the same basic structure and when learning languages it does not affect a person’s cognitive processes. For instance Brent Berlin and Paul Kay studied colour terminology formation which produced them with universal trends of colour naming. There are eleven basic colour categories that Berlin and Kay have identified. These colours are red, blue, yellow, green, purple, pink, brown, orange, grey, black and white. Their founding suggested that even though a language has a different colour naming terminology, it still recognised certain hues as more focal than the others. This suggests that most languages would possess at least three focal colours. Berlin and Kay also found that languages with less than eleven colour terms follow a specific evolutionary pattern.

A later study done by Bornstein, Kessen and Weiskopf supported this Universalist theory. The study consisted of using sixteen four-month-old babies who were presented with lights of different frequencies that corresponds to different colours. The habituation lengths that were measured found that babies who were presented with continues hues surrounding certain focal colours were longer than those who were presented with continues focal colours. Thus Bornstein, Kessen and Weiskopf claimed that even a baby of four month has the ability to perceive the same individual focal colours.

There are two scholars that are prominent figures in linguistics and who are opposing the Universalist theory. These scholars are Barbara Saunders and John Lucy. They both show certain corresponding points of view about the flaws and shortcomings of Universalist research methodologies and assumptions that go along with it. Saunders and Lucy both criticise Berlin and Kay for making ethnocentric and bias based assumptions of Western scientific and philosophical thought. Therefor having western point of view could greatly influence results and also question the ethics. Both Saunders and Lucy also question the effectiveness of the colour system that was used in the test, the Munsell colour system. Lucy also states that the Universalists choice of research method is specifically chosen to deliver wanted results. “It guarantees both their discovery and their form”.

Conclusion

For the last hundred years there has been much debate over linguistic relativity and then also the Relativist and Universalist debates. The Relativist view states that language plays a part in how we perceive colour, where the Universalist view states that even though languages differ we still see colour the same. I have to admit, thinking about colour as a creation of my mind through the use of my language terminology sounds very weird. When looked at in terms of biology, it’s not that plausible. We have rods and cones in our eyes which allow us to see the colours. When this is taken into perspective, language cannot influence the way we see colour. I then can’t understand why some people disregard the Universalist view of colour perception. A Universalist view is easy to understand and more acceptable. It is also the view which is most adequately supported by multitudes of research. I think that just because you don’t know the word for something in reality it doesn’t mean that you won’t be able to see it. In that sense I have to disagree with the Relativist view, and therefor support the Universalist view. I will say this; the Relativist view is not completely wrong, I’m certain that when you don’t have a word for something in your language your cognitive processes are certainly influenced by it. You will then think about the object in a different way, but the object won’t cease to exist.

Works Cited

Athanasopoulos, P., 2009. Cognitive representation of colour in bilinguals: The case of greek blues. Bilingualism: Language and Cognition, 12(1), pp. 83-95.

Berlin, B. & Kay, P., 1969. Basic Color Terms: Their Universality and Evolution. Berkeley: University of California Press.

Bornstein, M., Kessen, W. & Weiskopf, S., 1976. The categories of hue in infancy. Science, 191(4223), pp. 201-202.

Gentner, D. & Goldin-Meadow, S., 2003. Whither Whorf. In: D. Gentner & S. Goldin-Meadow, eds. Language in mind: Advances in the study of language and thought. Cambridge: MIT Press, pp. 3-14.

Kay, P. & Regier, T., 2006. Language, thought and color: recent developments. Trends in Cognitive Science, 10(2), pp. 51-54.

Lucy, J. A., 1997. Linguistic Relativity. Annual Review of Anthropology, Volume 26, pp. 219-312.

Regier, T., 2007. Color naming and the effect of language on perception. Chicago, s.n.

Saunders, B., 1995. Disinterring Basic Color Terms: a study in the mystique of cognitivism. History of the Human Sciences, 8(7), pp. 19-38.

Friday, March 14, 2014

“Maar elke beweging is ‘n teenbeweging”

Die Mondeling Geskiedenis van Doktor Alfred Schaffer

Doktor Alfred Schaffer is ŉ Nederlandse digter wat as ŉ buitestaander na Suid-Afrika kan kyk op ŉ objektiewe manier.[1] In hierdie opstel sal die lewe van Alfred Schaffer beskryf word met spesifieke verwysing na sy ervaring as migrant digter in Suid-Afrika. Sy verlede sal kronologies beskryf word, waar na daar klem gelê sal word op sy ervaring as Nederlander in Suid-Afrika. Die onderhoud self sal ook bespreek word in terme van die probleme wat ondervind is.

Anton Schaffer was oorspronklik van Limburg, ŉ klein dorpie aan die suide van Nederland. Hy het die verpleegster Christina, wat van die Karibiese eilande in die Wes-Indies afkomstig was, ontmoet by ŉ karnaval in Nederland. Die Karibiese eilande was in daardie tyd deel van die Nederlandse koninkryk, en omdat Christina werk gesoek het, het sy in die vroeë 1960’s Nederland toe getrek. Anton was vyftien jaar ouer as Christina.[2] Hulle het getrou en uit hierdie huwelik is twee kinders gebore, Alfred en Daliah. Alfred is gebore op 16 September 1973 in Leidschendam, en sy suster ŉ paar jaar later. Daliah is dood toe sy nog ŉ baba was. Christina het nie goed aangepas by die kontrasterende klimaat van Nederland teenoor die Wes-Indies (waar sy grootgeword het) nie, en het later rumatiek ontwikkel. Sy is uiteindelik oorlede as gevolg van hierdie kondisie.[3]

Schaffer beskryf sy opvoeding as “normaal”. Hy het kleuterskool, laerskool en hoërskool bygewoon in sy tuisdorp van Leidschendam, wat hy as ŉ “klein plekkie” beskryf.[4] Leidschendam, ŉ dorpie in die provinsie Suid-Holland in Nederland het sy ontstaan gemaak as gevolg van die Vliet rivier wat mense vervoer het deur Holland. In 1938 het herorganisering en formasie plaasgevind in Leidschendam weens spoedige groei van industriële aktiwiteite en ook populasie groei wat gepaard gegaan het daarmee. Leidschendam se vooruitgang het ŉ samesmelting met Den Haag veroorsaak en word dus vandag gesien as ŉ voorstad daarvan.[5]

Schaffer het met hoërskool begin in 1985, en hier het hy die Voortgesette Onderwys (VWO) kursus voltooi. Hierdie kursus berei leerlinge voor vir universiteitstoelating.[6] In Hoërskool het Schaffer begin om sokker te speel en hy het dit beskou as sy groot droom om professionele sokkerspeler te word. Hy het die posisie van links-buite gespeel vir die First Division Club.[7] Dit was in hierdie tyd wat hy ook sy talent vir dromme speel ontwikkel het, en hy het ŉ onderskeiding gekry vir musiek. Met hierdie talent het hy besluit om jazz improvisasie te gaan studeer by die Universiteit van Leiden. Sy pa het hom egter hierteen ontmoedig omdat dit nie ŉ gewaarborgde beroep verseker het nie. Hy is daarna aangemoedig deur ŉ meisie om ekonomie te gaan studeer, maar hy het hierdie module gesak.[8]

Hy het in 1992 uiteindelik besluit om Nederlands te studeer omdat sy pa vir hom gesê het daar sal altyd werksgeleenthede wees, asook omdat Schaffer ŉ liefde vir skryf ontwikkel het vanaf die laat 1980’s. Die eerste gedig wat hy geskryf het, “Carnaval door Melaatse”, beskryf hy as “hond sleg”, maar dit het hom geïnspireer om harder te werk. ŉ Verdere inspirasie was die bekende Nederlandse biograaf Cees Fasseur. Schaffer het vir hom dertig van sy gedigte gestuur en Fasseur het op elke een kommentaar gelewer. Vir Schaffer was dit baie aanmoedigend. Saam met Nederlands het Schaffer ook Film en Teaterwetenskappe en Algemene Literatuur Wetenskappe modules geneem.[9]

Na die voltooiing van sy graad het hy besluit om te reis en om die wêreld te sien. Sy Nederlandse promotor het hom aangemoedig om na die Universiteit van Kaapstad toe te kom omdat “dit baie lekker is” sowel as wat dit ŉ mooi omgewing is.[10] In 1995 het hy toe homself ingeskryf om sy honneursgraad te voltooi by die Universiteit van Kaapstad.[11] Vir sy Honneursgraad het hy geskryf oor die verfilming van die boek Bart Nel deur J. Van Melle. Hy beskryf sy Honneurs klasse as baie inspirerend. Dit was net hy en ŉ medestudent Francois Smit in die hele klas. In hierdie tyd het hy bekend geraak met die werk van Etienne le Roux, wat ŉ groot impak op sy werk gehad het in sy latere lewe. Na die voltooiing van sy Honneursgraad het hy meestal gewerk aan die skryf van sy tesis vir sy Meestersgraad. Sy promotor Henning Snyman het hom aangemoedig om langer in Suid-Afrika te bly.[12] In hierdie tyd het hy sy toekomstige vrou Karmen van Rensburg, wat saam met hom gestudeer het, ontmoet. Dit was as gevolg van hierdie twee invloede wat Schaffer toe in 1996 besluit het om na Suid-Afrika toe permanent te verhuis en sy doktorsgraad by die Universiteit van Kaapstad te voltooi, wat hy in 2002 doen.[13] Sy proefskrif het die titel De geschiedenis van een jonge god: mythe, primordialiteit en de representatie van de archetypische adolescent en jonge man in werken uit de moderne Afrikaanse literatuur en de wereldliteratuur.[14]

Gedurende die voltooiing van sy Doktorsgraad was hy ook aktief besig om gedigte te skryf en het begin om gedigte gepubliseer te kry in literêre tydskrifte in Suid-Afrika (Die Penseel en Die Vlugskrif) sowel as in Nederland (Vrijstaat Austerlitz en Bunkerhill). Sy gedigte het ook in 1999 verskyn in die digbundel Sprong naar de sterren, wat die gedigte van ‘de laatste generatie dichters van de twintigste eeuw’ bevat het. In 2000 publiseer Schaffer sy eerste digbundel Zijn opkomst in de voorstad. Vir hierdie bundel is hy genomineer vir die C. Buddingh’-prys vir nuwe Nederlandstalige poësie in 2001.[15] In 2001 het hy ook by die onafhanklike internet joernaal Litnet begin werk,[16] sowel as wat hy begin skryf het oor Nederlandse poësie in Die Burger en Beeld.[17] In 2002 begin hy Moderne Nederlandse Letterkunde doseer by die Universiteit van Kaapstad.[18] In 2002 publiseer hy sy tweede digbundel, Dwaalgasten, waarvoor hy genomineer is vir die VSB-Poësieprys in 2003.[19] In 2005 is hy weer genomineer vir die VSB-Poësieprys vir sy bundel Geen hand voor ogen, wat in 2004 gepubliseer is.[20]

In 2005 trek Alfred en Karmen terug Nederland toe. Hulle bly in Nederland tot 2011. In hierdie tyd word hy die finansiële redakteur van De Bezige Bij uitgewery, waar hy werk tot 2010. Sy digbundel Schuim word in 2006 gepubliseer waarvoor hy die Hugues C. Pernath prys ontvang, sowel as wat dit gekies word as een van die Poëzieclub-keuses van die jaar.[21] In 2008 publiseer De Bezige Bij sy digbundel, Kooi.[22] Vir Kooi ontvang hy die Jan Campert prys, en die Ida Gerhardt prys, sowel as wat hy genomineer word vir die VSB-Poësieprys.[23] In daardie tyd sterf sy pa, en sy dogter, Maya Christina, word net daarna gebore. Die afsterf van sy pa moedig Schaffer en sy gesin aan om terug te keer na Suid-Afrika. Terug in Suid-Afrika vestig hulle in Seepunt, Kaapstad. In 2011 word hy ŉ dosent in die Departement Afrikaans en Nederlands by die Universiteit van Stellenbosch, waar hy steeds hierdie pos het. Schaffer ag egter sy digkuns as primêre beroep, en sy werk as dosent sekondêr.[24]

Schaffer beskryf die inspirasies vir sy gedigte as “unrest, anxiety, suspicion, curiosity”.[25] Verder sê hy ook dat die verlies van sy ma, pa en suster ŉ groot impak gehad het op die stemtoon van sy gedigte. In die tyd van rou was Schaffer se gedigte meer depressief en morbied van aard. Na die geboorte van sy dogter het sy werk ŉ keerpunt bereik in dat dit meer positief van aard geword het. Hy beskryf dus dat sy persoonlike lewe nie ŉ bewustelike impak op sy gedigte het nie, maar eerder sy werk beïnvloed op ŉ onbewustelike manier.[26] Van sy ander gepubliseerde werke sluit in Definities en hallucinaties (2003), Titaantjes (2005), Dagkalender van de poezie (redakteur) (2007), Greetings from... (sekondêre auteur) (2009), Nu de slapende honden (vertaling) (2010), Bezette stad (nawoord) (2010), Santenkraam (vertaling) (2012), My raderhart laat niks ontglip (inleiding) (2013) en Mens dier ding (2014).[27]

Vir die bemarking van sy nuutste bundel Mens dier ding was Schaffer in Januarie 2014 na Nederland toe vir drie weke. Hy beskryf die besoek as “ŉ groot sukses”, maar ook dat hy vir Suid-Afrika baie gemis het. Hy sien Suid-Afrika as sy tuiste omdat sy hele familie hier woon. Hy voel dat die lewe in Nederland aanbeweeg het sonder hom, en dat sy lewe nou in Suid-Afrika lê. Hy assosieer Nederland met sy familie wat dood is en beskryf dit as ŉ afgestorwe plek. Hy sal egter nooit homself as ŉ Suid-Afrikaner sien nie, maar het ‘n meer positiewe konnotasie met Suid-Afrika.[28]

Schaffer se objektiewe siening van Suid-Afrika as ŉ buitestander Nederlander is dat daar ŉ groot kontras is tussen Suid-Afrika en Nederland. Hy beskryf Nederland as ŉ land met baie geleenthede vir sukses, teenoor Suid-Afrika wat grotendeels baie armoede ervaar. Suid-Afrika ervaar baie klasse ongelykheid ten opsigte van rykdom en armoede. As ŉ Nederlander is dit frustrerend om te sien omdat daar baie potensiaal in Suid-Afrika lê, maar vooruitgang gaan verlore as gevolg van korrupsie en onkundigheid. Schaffer beskryf ŉ algemene Nederlandse siening van Afrikaans as ŉ “gek taaltje”, en dat party Nederlanders neerkyk op Suid-Afrikaners.[29]

Hieruit kan daar afgelei word dat Schaffer, sowel as Nederlanders in die algemeen, ŉ kontrasterende verhouding met Suid-Afrika het. Hy sien Suid-Afrika as sy tuiste en toevlug, maar hy sien ook die wreedaardigheid van Suid-Afrika. Hierdie kontras kan raakgesien word in sy werk, byvoorbeeld in die gedig “Wakker tot dagbreek” word daar geskryf “Maar elke beweging is ŉ teenbeweging, vandaar die seisoene, statute, grafieke” (10-11).[30] Met ‘elke beweging is ŉ teenbeweging’ word daar gesuggereer dat vir elke positiewe aksie is daar ŉ negatiewe reaksie. Schaffer se waarneming van Suid-Afrika as ŉ land van hoop maar ook wreedheid word dus op ŉ onbewustelike manier in sy gedigte gesien. Sy ervaring as Nederlandse migrant digter in Suid-Afrika word dus beïnvloed deur die grusaamheid sowel as die mooiheid van die lewe wat hy in sy gedigte weerspieël.

Hoewel die onderhoud met Schaffer ŉ produktiewe resultaat gelewer het in terme van sy ervaring as migrant digter in Suid-Afrika, is daar probleme ondervind tydens die onderhoud self. Eerstens was daar ŉ kwessie in terme van taal. Hoewel Schaffer Afrikaans praat het hy ŉ sterk Nederlandse aksent, wat kommunikasie vermoeilik het. Omdat Schaffer ŉ gesagsfiguur is, was dit ook moeilik vir die onderhoudvoerders om vir hom persoonlike vrae te vra. Sekere inligting kon nie bekom word tydens die onderhoud nie, byvoorbeeld feite, en verdere navorsing was daarvoor benodig. As die onderhoud weer gedoen kon word, sou feitlike vrae meer belangrik gewees het in die onderhoud self.

Uit die bogenoemde bespreking kan daar tot die afleiding gekom word dat die onderhoud met dr Alfred Schaffer ŉ goeie uitbeelding van sy lewe tot in hede gegee het. Daar is ook tot die realisering gekom dat Schaffer se digkuns ŉ uitbeelding is van sy ervaring as Nederlandse digter in Suid-Afrika in dat sy gedigte handel oor die goed en kwaad van die lewe, net soos wat hy Suid-Afrika positief sowel as negatief ervaar.

Bibliography

Gemeente Leidschendam-Voorburg. n.d. http://www.leidschendam-voorburg.nl/Int/Over-Leidschendam-Voorburg-Historie/Historische-artikelen/Geschiedenis-van-Leidschendam.html (verkry Maart 2, 2014).

Koninklijke Bibliotheek. n.d. http://kb.nl/dichter-op-het-scherm/moderne-nederlandse-dichters/alfred-schaffer/alfred-schaffer-biografie (verkry Februarie 24, 2014).

Literatuurplein. n.d. http://www.literatuurplein.nl/persdetail.jsp?persId=46227&pMode=auteur&pFuzzy=0&pTekst=alfred%20schaffer (verkry Februarie 24, 2014).

Litnet. n.d. http://www.litnet.co.za/Category/als-oor-litnet/wie-is-ons (verkry Maart 1, 2014).

Nederlands Letterenfonds. n.d. http://www.letterenfonds.nl/en/book/346/the-poetry-of-alfred-schaffer (verkry Februarie 24, 2014).

Schaffer, Alfred, onderhoud deur Annie Burger en Hannes Welthagen. (Februarie 27, 2014).

—. Kom in, dit vries daar buite. Pretoria: Protea Boekhuis, 2013.

—. Kooi. Amsterdam: De Bezige Bij, 2008.

[1] Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs, 27 Februarie 2014.

[2] Ibid.

[3] Ibid.

[4] Ibid.

[5] Gemeente Leidschendam-Voorburg, “Geschiedenis van Leidschendam,” verkry 2 Maart 2014, http://www.leidschendam-voorburg.nl/Int/Over-Leidschendam-Voorburg-Historie/Historische-artikelen/Geschiedenis-van-Leidschendam.html

[6] Koninklijke Bibliotheek, “Alfred Schaffer: bibliografie,” verkry 24 Februarie 2014, http://kb.nl/dichter-op-het-scherm/moderne-nederlandse-dichters/alfred-schaffer/alfred-schaffer-biografie

[7] Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[8] Ibid.

[9] Ibid.

[10] Ibid.

[11] Koninklijke Bibliotheek, “Alfred Schaffer: bibliografie.”

[12] Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[13] Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[14] Koninklijke Bibliotheek, “Alfred Schaffer: bibliografie.”

[15]Ibid.

[16] Litnet, “Wie is ons,” verkry 1 Februarie 2014, http://www.litnet.co.za/Category/als-oor-litnet/wie-is-ons

[17] Koninklijke Bibliotheek, “Alfred Schaffer: bibliografie.”

[18] Ibid.

[19] Literatuurplein, “Alfred Schaffer,” verkry 24 Februarie 2014, http://www.literatuurplein.nl/persdetail.jsp?persId=46227&pMode=auteur&pFuzzy=0&pTekst=alfred%20schaffer

[20] Koninklijke Bibliotheek, “Alfred Schaffer: bibliografie.”

[21] Ibid.

[22] Alfred Schaffer, Kooi. (Amsterdam: De Bezige Bij, 2008).

[23] Koninklijke Bibliotheek, “Alfred Schaffer: bibliografie.”

[24]Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[25] Nederlands Letterenfonds, “The poetry of Alfred Schaffer,” verkry 24 Februarie 2014, http://www.letterenfonds.nl/en/book/346/the-poetry-of-alfred-schaffer

[26] Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[27] Literatuurplein, “Alfred Schaffer.”

[28]Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[29] Alfred Schaffer in onderhoud met die auteurs.

[30] Alfred Schaffer, Kom in, dit vries daar buite. (Pretoria: Protea Boekhuis, 2013), 99.

My point of view